Jioni ilipofika Likoni, kivuko kilijaa watu waliobeba mifuko, watoto waliolala mabegani, na wafanyakazi waliotazama maji badala ya nyuso za wengine. Khamis alimwona Rehema akipanda akiwa ameshika mfuko wa kaseti ya baba. Hakuwa amemwambia anaenda wapi. Hilo lilikuwa jambo alilolazimika kulikubali sasa.
“Usimfuate kama unamwokoa,” Asha alisema, akimshika mkono kabla hajapita kwenye lango. “Mfuate kama unalinda njia yake ya kuchagua.”
Khamis hakujibu. Walipanda umbali wa hatua kadhaa nyuma. Musa alikuwa upande mwingine wa kivuko, karibu na duka dogo la chai, akizungumza kwenye simu. Kioo cha duka kilimrudisha kama picha iliyovunjika: pete ya fedha, tabasamu lisilo na joto, na mdomo ukitamka jina la Kenga.
“Anafikiria tumemfuata Rehema,” Asha alisema.
“Tunaweza kuwa tumefuata mtego wake.”
“Ndiyo. Lakini Rehema alikuja hapa kwa hiari.”
Kwenye simu yake, Asha aliona ujumbe uliotumwa kwa Rehema kutoka namba ya Salma: SAFU YA 8. USIJE NA POLISI. Ujumbe haukuonyesha mahali, lakini ghala la kaseti lilikuwa upande wa pili wa maji. Rehema alisimama karibu na spika ya kivuko, akijifanya kusikiliza tangazo la ratiba. Kisha sauti ya mpokeaji wa redio ikakatiza matangazo ya kawaida.
“Safi ya nane,” sauti yake ilisema kwa haraka. “Usije na polisi.”
Juma alikuwa ameacha hotline ya Redio Bahari wazi. Rehema alikuwa ametuma ujumbe kwa watu wote waliokuwa wakisikiliza, si kwa kaka yake pekee. Khamis alihisi hasira na fahari zikigongana ndani yake. Hakuwa tena na siri ya kumlinda; alikuwa na dada anayejua namna ya kuifanya sauti yake isinyamazishwe.
Musa aligeuka. Macho yake yakamkuta Khamis kwenye kioo. Hakusogea, lakini alirudisha simu mfukoni kama mtu aliyekwishaelewa mchezo.
Kivuko kilipofika katikati ya maji, Asha aliona kitu upande wa nyuma. Boti ndogo, isiyo na taa, ilikuwa ikikaribia kwa kasi ambao haukufaa kwa usiku. Khamis alimwendea baharia.
“Washa mwanga wa uokozi,” alisema.
“Kwa nini?”
“Kwa sababu kuna boti inafuata bila taa.”
Baharia alimwangalia kama mtu anayetaka kuleta hofu, lakini Asha tayari alikuwa ameinua kamera yake. Abiria wachache wakageuka. Khamis hakutaka wavunjike moyo; alitaka watu waone. Baharia akawasha taa za uokozi. Mwanga mkali ukaangukia maji, na boti ile ikapunguza mwendo, kisha ikarudi kwenye giza.
Musa alisogea karibu. “Unafikiri umeshinda kwa kuwasha taa?”
“Hapana,” Khamis alisema. “Nimefanya tu mtu mwingine aione.”
Musa alipita bila kumsukuma. Lakini pete yake iligonga reli ya chuma kwa sauti ndogo, kama ishara iliyotumwa. Kwenye upande wa mbele, Rehema alishuka kivukoni kabla Khamis na Asha hawajafika. Alitazama nyuma mara moja, akawaona, kisha akaendelea kutembea. Hakuwapa ishara ya kuja wala kuondoka.
Abiria walipoanza kushuka, boti isiyo na taa ilijaribu kuzunguka upande usio na mwanga. Asha aliendelea kuirekodi. Baharia aliyewasha taa alimpa namba ya zamu yake na kusema angeandika tukio hilo kwenye logi ya kivuko. Musa aliposikia, alimwambia mwenzake kwa radio kwamba “watu wengi wameona.” Khamis alitambua mabadiliko hayo: mwanga haukuwa umemfukuza adui kwa nguvu, ulikuwa umeondoa faragha aliyohitaji.
Kwenye foleni ya kutoka, Rehema alidondosha tiketi yake karibu na kikapu cha mwanamke. Khamis hakuichukua mara moja; alimwacha Musa apite. Nyuma ya tiketi Rehema alikuwa ameandika mlango wa kusini wa ghala na namba nane. Hakukuwa na ombi la kuokolewa. Kulikuwa na njia ya kuingia ambayo alitaka washuhudie.
Asha akamvuta Khamis kwenye kibanda cha chai. Kupitia kioo, walimwona Musa akibadilisha koti lake na kumpa mtu mwingine kadi ya usalama. Asha akakiri kwamba makala yake ya zamani ndiyo iliyomweka Khamis kwenye rada ya Kenga. “Nilimwonyesha picha zako nikitaka maoni. Nilidhani ni uwajibikaji. Nilimpa ramani ya maisha yako.”
“Kwa nini uniambie sasa?”
“Kwa sababu nikifaulu leo bila kusema, bado nitakuwa nimechagua ukweli unaonifaa.”
Khamis hakumsamehe papo hapo. Aliweka kukiri huko kando ya kile alichokiona: Asha hakuwa ametoa faili hewani bila idhini, alikuwa amehifadhi video ya boti na alikuwa akimruhusu Rehema aongoze. “Leo usichapishe chochote bila ridhaa yake,” alisema.
“Nimekubali.”
Walipotoka kibandani, kivuko cha pili kilifika na umati ukawafunika. Rehema alikuwa mbele, akitumia maduka, mabasi na vikundi vya abiria kuvunja mstari wa Musa. Khamis alijizuia kumkaribia. Alihesabu umbali, akakagua kamera ya Asha na akatumia radio ndogo kumwambia Juma aandike sauti yote ya hotline. Huo ndio ulikuwa ulinzi walioweza kutoa bila kumwondolea Rehema mpango wake.
Njia ya ghala ilipokuwa tupu, Asha alimpa kamera Khamis na yeye akapiga simu kwa baharia wa kivuko. Aliomba nakala ya logi ya taa ihifadhiwe, si itumwe kwao. Musa angeweza kunyang'anya simu, lakini asingefuta daftari la zamu na kumbukumbu ya abiria waliokuwa wameona boti. Khamis alipoangalia tena mbele, Rehema alikwishaingia kwenye kivuli cha maghala. Alitaka kukimbia, akapunguza hatua kwa makusudi. Imani haikuwa hisia; ilikuwa kutii nafasi waliyoafikiana huku kila mshipa ukimwambia afanye kinyume.
Khamis alitumia kioo cha gari lililoegeshwa kuona Musa akishuka nyuma yao. Asha alisimama karibu na kundi la abiria na kuuliza njia kwa sauti, akimlazimisha Musa apite bila kuwakamata mbele ya mashahidi. Waliandika namba ya kadi yake na muda wa kuvuka. Rehema alipoingia njia ya ghala, aliwasha tochi mara mbili—ishara kwamba mlango wa kusini ulikuwa wazi—kisha akatoweka ndani.
“Tunaachaje pengo?” Khamis aliuliza.
“Tunamwamini aingie kwanza,” Asha alisema. “Tukifuata umbali, tunaweza kuzuia Musa bila kugeuza mpango wake kuwa wetu.”
Khamis alichukia ukweli wa sentensi hiyo. Lakini akakubali. Alimpa Asha kamera na akamwomba arekodi pete, boti na hatua za Musa. Walimfuata Rehema kupitia barabara za taa hafifu kuelekea ghala. Simu yake ililia mara moja. Asha akaweka spika karibu na sikio lake.
Sauti ya Salma ilitoka ikiwa imejaa hofu: “Usipofika ndani ya dakika kumi, nitawasha moto.”