Kabla ya kuondoka kumtafuta Rukia, Amina alisisitiza wapitie kila notisi ya wapangaji mmoja baada ya mwingine. Tarehe hazikuwa sawa. Duka la Zulekha lilikuwa limepewa siku thelathini, fundi wa saa siku ishirini na moja, na salon barua isiyoonyesha hata kifungu cha mkataba kilichotegemewa.
“Hii inatusaidia?” Mariam aliuliza.
“Haithibitishi ownership issue,” Yusuf alisema, “lakini inaonyesha madhara yanaanza kabla transaction haijafungwa.”
Amina akachora mstari kwenye timeline. “Na inaonyesha mtu alipanga vacant possession mapema.”
Walipokuwa wakikusanya mafaili, Zulekha alirudi na kikombe cha chai kwa kila mtu. “Mtakimbia siku nzima bila kula, halafu mtasema haki imechoka.”
Amina alikubali chai. “Ukiona mtu anajaribu kubadilisha kufuli au kuchukua records, usipigane naye. Piga simu.”
“Na nikiona bango jingine?”
“Lipige picha.”
“Unapenda picha za mabango kuliko watu.”
“Bango halibadilishi statement yake baadaye.”
Yusuf alicheka, lakini baadaye kwenye gari alimwambia Amina, “Unafanya kila kitu kuwa evidence.”
“Kwa sababu watu wakiumia, kumbukumbu zinachanganyika.”
“Na wewe?”
Amina akatazama barabara. “Mimi pia.”
Hilo ndilo lilikuwa jambo alilokuwa hataki kulikiri: kila mara Mariam aliposema jina la Salim kwa upole, sehemu ya Amina ilirudi kwenye siku ya miaka saba iliyopita. Kama asingetenganisha jeraha hilo na faili, angeweza kuona kosa hata mahali ambapo halikuwepo. Ndiyo maana alihitaji Rukia, registry na mtu wa tatu.
Walipofika kwenye anuani ya zamani na kukuta nyumba wazi, Amina hakupiga mlango kwa hasira. Aliandika muda, akamuuliza jirani alihamia lini, akapata namba mpya, kisha akapiga simu. Saa zilikuwa zinapungua, lakini utaratibu haukuweza kuwa adui wa ukweli.
Yusuf aliandika **72** kwenye ubao mweupe wa ofisi yake, akachora mstari chini yake na kusema, “Hii si filamu. Mahakama haitoi zuio kwa sababu tunahisi kuna kitu kibaya.”
Amina alikuwa amekaa mbele ya mafaili matatu: hati ya umiliki, notisi za wapangaji na correspondence ya mauzo. Mariam alikuwa pembeni, akishika handbag yake kwenye mapaja. Zulekha na wapangaji wawili walikuwa wamekubali kuleta nakala za mikataba yao, lakini wakaondoka baada ya kusaini receipt ya nyaraka.
“Tunachohitaji ni nini?” Mariam aliuliza.
Yusuf akahesabu kwa vidole. “Mamlaka ya kuuza, hatari ya madhara yasiyorekebishika, na msingi wa kusema process ina kasoro. Tofauti ya pesa ni muhimu, lakini peke yake inaweza kuwa dispute ya accounting.”
Amina akafungua hati ya umiliki. “Hapa kuna reference ya deed variation ya 2019.”
“Attachment iko wapi?”
“Hakuna.”
Yusuf akavuta nakala karibu. “Page numbering inaruka kutoka 7 kwenda 9.”
Mariam akasogea. “Nani alikuwa lawyer wa Mama wakati huo?”
Amina aligeuza. “Unakumbuka?”
“Bi Rukia Mbarak. Alikuwa na ofisi pale Digo Road zamani.”
Yusuf akainua macho. “Yule mstaafu?”
“Ndiyo. Mama alimwamini sana.”
Amina akaandika jina. “Tuna muda gani kupata her contact?”
Yusuf akatazama saa. “Tukipoteza leo, kesho jioni tutakuwa tunakimbia filing.”
Waliendelea na notisi za wapangaji. Tarehe yake ilitangulia tangazo la familia kuhusu mnunuzi. Clause iliyotajwa kwenye notisi iliruhusu termination kwa redevelopment, lakini mikataba ya zamani ya maduka mawili ilikuwa na kifungu cha notice ndefu zaidi.
“Kwa hiyo hata wakauza,” Amina alisema, “vacant possession si automatic.”
“Exactly,” Yusuf akasema. “Na hiyo inaweza kufanya mnunuzi mwenyewe awe interested kujua kama alipewa picture kamili.”
Mariam akavua miwani. “Salim aliwaambia wataondoka kabla ya sisi kukaa.”
Hakuna aliyejibu. Ukweli huo ulikuwa mdogo kuliko milioni, lakini uliuma zaidi.
Amina akasimama. “Nitamtafuta Rukia.”
Yusuf akachukua simu. “Nina mtu Kilifi Bar Association. Ngoja.”
Baada ya simu tatu, walipata anuani ya zamani ya Rukia Mombasa. Amina na Yusuf walikwenda mara moja. Walipofika, mlango ulikuwa wazi kwa sababu fundi alikuwa akipaka rangi. Jirani wa nyumba inayofuata alitoka akiwa amebeba kikapu cha mboga.
“Bi Rukia?” Amina aliuliza.
“Amehamia Kilifi miezi mitatu sasa.”
“Unajua wapi?”
“Karibu Mnarani. Kwa binti yake.”
Amina akafumba macho kwa sekunde.
Yusuf akasema, “Tunaweza kwenda sasa.”
“Saa ngapi?”
“Ukisubiri kesho, tumepoteza half day nyingine.”
Walirudi mjini kuchukua gari la Yusuf. Mariam alikataa kwenda—alikuwa na kikao cha familia ambacho Salim alikuwa ameitisha “kuharakisha maamuzi.”
Amina akamshika mkono kabla hajaondoka. “Usisaini kitu.”
Mariam akamtazama kwa uchungu. “Najua.”
Amina akaachia. “Samahani. Reflex.”
“Ni reflex uliyojifunza kwangu.”
Hilo halikuwa ombi la msamaha. Lilikuwa ukweli. Amina aliukubali kimya.
Barabarani kuelekea Kilifi, Yusuf aliendesha bila muziki. Baada ya muda alisema, “Unaweza kufungua case hata bila Rukia.”
“Na ikianguka?”
“Basi tutaongeza evidence baadaye.”
“Sitaki panic filing ikiwa tunaweza kupata msingi bora.”
“Na ukichelewa kwa kutafuta perfection?”
Amina alitazama bahari ikitokea na kupotea kati ya majengo. “Hiyo ndiyo risk yangu.”
Yusuf hakumsukuma zaidi.
Walifika Mnarani jioni. Anuani waliyopata haikuwa nyumba ya Rukia bali duka dogo la dawa la binti yake. Rukia alikuwa nyumbani kilomita chache zaidi ndani.
Walipoanza kuondoka, simu ya Amina ikalia. Hamza.
“Baba ameleta watu wawili wa Bahari Crown kwenye Nyumba ya Taa,” alisema haraka.
“Kwa nini?”
“Site walk. Wanaangalia rooms.”
“Wapangaji wamekubali?”
“Sijui.”
“Hamza, usifungue chumba cha mtu bila ruhusa yake.”
“Najua.”
“Na usiondoe karatasi yoyote.”
“Unaniona mtoto?”
“Nakuona director wa kampuni ambaye bado hajaleta statements.”
Kimya.
“Kesho,” alisema.
“Kesho inaweza kuwa kuchelewa.”
Amina akakata simu na kumwangalia Yusuf. “Twende kwa Rukia.”
Saa kwenye simu ilionyesha zaidi ya masaa kumi na nane yalikuwa yamepita tangu notice ya saa sabini na mbili.
Na bado hawakuwa na attachment iliyopotea.
Kwenye barabara ya Kilifi, Amina alipitia checklist ya filing kwa sauti. Yusuf akamwambia aache kazi dakika tano apumue. “Ukifika kwa Rukia umechoka hivi, utasikia unachotaka kusikia.” Amina akafunga file. Waliendesha kwa ukimya mpaka gari likapita daraja la Mtwapa. Hapo tu ndipo alitambua mabega yake yalikuwa yamekaza tangu asubuhi.
Kabla ya kuondoka Mombasa, Yusuf alitengeneza list ya vitu vitatu tu ambavyo Rukia angeweza kuwapa bila kuvunja mipaka: kuthibitisha kwamba alishughulikia variation, kuelekeza kwenye registered record, na—ikiwa anakubali—kutoa affidavit ya process. Amina alitaka kuongeza swali kuhusu nia ya Saada. Yusuf akalikata.
“Intent ya marehemu bila document inaweza kutusaidia kuelewa, lakini court itataka record.”
“Najua.”
“Basi usimfanye Rukia kuwa nyanya mpya.”
Amina alikasirika kidogo kwa usahihi wa sentensi hiyo. Alikuwa anataka mtu mzima mmoja wa zamani aseme Saada alikuwa upande wake. Lakini hiyo haikuwa kazi waliyoenda kufanya.
Njiani walipata message kwamba site walk ya buyer imekamilika bila kuingia kwenye vyumba ambavyo wapangaji hawakuruhusu. Hilo lilikuwa jambo dogo la agency ambalo Amina aliliandika. Wapangaji hawakuwa wamesubiri court iwaokoe; walikuwa wameweka mpaka wao.
Yusuf akasema, “Unaandika kila kitu.”
“Si kila kitu.”
“Umeandika kuwa Zulekha alikataa buyer aingie dukani.”
“Hiyo ni relevant.”
“Uliandika pia saa tuliondoka.”
“Relevant kwa deadline.”
Yusuf akacheka. “Sawa, auditor.”
Walipofika kwa binti ya Rukia na kuambiwa nyumbani kwake ni mbali zaidi, Amina alihisi saa sabini na mbili zikimkaba shingoni. Hapo ndipo alilazimika kufanya uchaguzi wa mpango: kupoteza muda kwa shahidi ambaye huenda hana kitu, au kufungua filing dhaifu.
“Twende,” alisema. “Nataka record, si panic.”
Na walipoingia barabarani kuelekea Mnarani, deadline ilibaki chini ya masaa thelathini na sita.
Amina aliweka simu kwenye silent na kusema, “Kuanzia sasa kila dakika iwe ya kitu kinachoweza kubadilisha filing.” Yusuf akakubali.