Victor alijua kila mtu angeangalia angani. Wakati ndege iliondoka, yeye alirudi kwenye gari la kawaida lililoegeshwa karibu na uwanja wa ndege. Rekodi za kamera za barabarani zilionyesha gari hilo likielekea magharibi, upande wa Kiwanda cha Ziwa Steel kilichofungwa.
Malik alielewa sababu. Kiwanda kilikuwa mahali pa mwanzo wa mpango wake na kilikuwa na tanuru la zamani linaloweza kuyeyusha chuma na diski za kompyuta. Labda Kisima haikuwa nakala pekee. Victor angeharibu kumbukumbu halisi, pesa taslimu, au nyaraka ambazo hakutaka tume ipate.
Afisa Muthoni alitaka Malik akae hospitalini kwa uchunguzi baada ya tukio la paa. Malik alikataa, lakini Achieng alimlazimisha afungwe jeraha begani. “Kumwamini mtu hakumaanishi kuwa mjinga,” alisema.
Walifika kiwandani na timu ya tume. Milango ilikuwa imefunguliwa. Ndani, jenereta ya zamani ilikuwa ikiendesha tanuru moja.
Victor alisimama kwenye jukwaa la chuma, akitupa masanduku ya faili kwenye moto.
Wafanyakazi wawili waliokuwa waaminifu kwake walikimbia walipoona magari.
“Victor!” Malik alipaza sauti.
Victor aligeuka polepole. Hakuwa na suti sasa; alikuwa na ovaroli ya zamani ya kiwanda, iliyokuwa na jina lake lililofifia kifuani. “Nilijua ungekuja hapa. Wewe husikiliza sauti, lakini bado unafuata hadithi ninayokupa.”
Afisa Muthoni akamwamuru ashuke. Victor akashika rimoti ndogo.
“Tanuru hili lina gesi ya kutosha kuondoa nusu ya jengo.”
Malik alitazama mabomba. Tishio lilikuwa la kweli, lakini mfumo wa gesi ulikuwa umezeeka. Victor akibonyeza, huenda mlipuko ungetokea bila udhibiti.
“Umefanya yote kwa nini?” Malik aliuliza, akitaka kumweka akizungumza.
Victor alicheka. “Kwa sababu nchi hii haijengwi kwa watu wanaosubiri sheria. Inajengwa na watu wanaojua ajali ni fursa. Serikali haifungui bajeti kwa daraja linalotunzwa. Inafungua mabilioni baada ya daraja kuvunjika.”
“Uliwaua watu ili upate mikataba.”
“Niliunda dharura ambazo zingetokea hata bila mimi. Chuma huzeeka. Maafisa huiba. Mimi nilihakikisha pesa inaelekea kwa mtu mwenye uwezo wa kujenga.”
“Wekesa?”
“Alikuwa dhaifu.”
“Baba yangu?”
Victor alitazama tanuru. “Baba yako alitaka kusimamisha kiwanda kwa kosa ambalo lingeweza kurekebishwa baada ya zamu. Watu mia tano walihitaji mshahara.”
“Kwa hiyo ulimfungia ndani.”
“Rono alifunga mlango. Mimi nilizima sensa.”
Kauli hiyo ilirekodiwa na kamera za tume na simu ya Achieng. Victor aligundua kuchelewa. Alibonyeza rimoti.
Hakuna kilichotokea.
Malik alikuwa ameona waya wa rimoti ukiwasiliana na jopo la zamani. Alipokuwa akizungumza, Achieng alizunguka nyuma ya bomba na kukata laini ya udhibiti kwa koleo la dharura.
Victor akatupa rimoti na kukimbia kwenye jukwaa. Alielekea upande wa tanuru, ambako kulikuwa na njia ya chini ya matengenezo.
Afisa Muthoni aliwaambia askari wamfuate, lakini Malik alijua njia hiyo iliishia karibu na mashine iliyomuua baba yake.
Alimfuata.
Ndani ya handaki, joto lilikuwa kali.
Victor alifika kwenye mlango wa zamani wa usalama na kujaribu kuufungua.
Ulikuwa umefungwa kwa kutu. Malik alimsikia akipiga chuma kwa hasira.
“Ulinifundisha kusikiliza,” Malik alisema nyuma yake.
Victor akageuka na kumpiga kwa fimbo. Malik alizuia kwa mkono, maumivu yakapanda begani. Walipambana kwenye jukwaa nyembamba. Chini, gia za zamani zilikuwa zikizunguka kwa sababu jenereta ilikuwa imewashwa.
Victor aliteleza. Malik alimkamata mkono kabla hajaanguka.
Kwa sekunde moja, wote walining’inia kama kumbukumbu ya siku ya Daniel. Victor akatazama chini, kisha Malik.
“Ukiniokoa, nitaishi kuharibu kila kitu ulichobaki nacho,” alisema.
Malik hakumwachia. “Nisipo kuokoa, nitakuwa nimekubali sheria yako.”
Achieng na maafisa walifika, wakamvuta Victor juu na kumfunga pingu.
Victor alitazama Malik kwa chuki zaidi kuliko angeonyesha kama angeachwa aanguke. Alitaka kuthibitisha kila mtu alikuwa kama yeye. Malik alikuwa amemnyima ushindi huo.
Timu ya tume ilizima tanuru na kuokoa masanduku kadhaa. Ndani yake kulikuwa na mikataba asili, daftari la hongo, na nakala ya cheti bandia yenye maagizo ya Victor kwa mkuu wa IT.
Rono, Sila, Bwire, na Victor sasa walikuwa chini ya ulinzi. Lakini kesi haikuwa imekwisha. Kesho, Malik angefikishwa mahakamani kwa mashtaka yaliyokuwa bado hayajaondolewa rasmi.
Katika kiwanda, Malik aliona alama mpya za miguu zikielekea kwenye ofisi ya baba yake ya zamani.
Baada ya Victor kukamatwa, tume iliifungua. Ukutani kulikuwa na picha za miradi ya kwanza na ramani yenye duara kwenye maeneo ambayo baadaye yalipata “dharura.”
Victor alikuwa amepanga upanuzi wa mfumo wake kwa miaka, akichagua miundombinu dhaifu na maafisa wenye madeni au tamaa.
Ndani ya droo walipata barua ambayo Daniel aliandika siku ya kifo chake lakini hakutuma. Alieleza kuwa sensa zilizimwa kwa amri na kutaja Victor pamoja na Rono. Barua hiyo ilikuwa na mafuta na alama za kukunjwa.
Pengine Victor aliichukua baada ya ajali na kuihifadhi kama ukumbusho wa ushindi wake wa kwanza.
Achieng alisoma barua kwa sauti. Mwisho wake, Daniel aliandika: *Kazi yetu si kufanya mashine ionekane salama. Ni kuhakikisha mtu anayesimama karibu nayo anarudi nyumbani.* Malik alihisi sentensi hiyo ilifunga miaka ambayo Victor alijaribu kuipotosha. Baba yake hakuwa mjinga aliyesimamisha uzalishaji.
Alikuwa mhandisi wa usalama aliyefanya ahadi yake hadi mwisho.
Afisa Muthoni alihakikisha kukiri kwa Victor hakubaki kwenye simu moja. Kamera mbili za mwili, redio ya tume, na kifaa cha Achieng vilikuwa vimerekodi. Muda wake ulilingana na data ya jenereta.
Zawadi, aliyekuwa akifuatilia kwa simu, aliwaambia wasihariri wala kutuma video hiyo kwa mitandao kabla nakala za asili kuhifadhiwa.
Walikuwa wamejifunza kwamba ushindi wa haraka wa umma unaweza kuharibu ushindi wa kudumu wa mahakama.
Malik alipokuwa akisubiri gari la wagonjwa, alisikia mashine ya zamani ikipungua kasi. Mlio wake haukuwa tena tishio; ulikuwa uthibitisho kwamba mfumo wa Victor unaweza kusimamishwa.
Alirekodi sekunde chache, si kwa kesi, bali kwa kumbukumbu ya binafsi ya mahali ambapo alichagua kuokoa adui yake bila kukubali uongo wake.
Victor alikuwa amekamatwa kama mtuhumiwa.
Malik bado alikuwa mshtakiwa mkuu wa ajali kwa mujibu wa hati iliyosainiwa na serikali.