BahariLink Logistics ilikuwa imejengwa kama kampuni iliyotaka kuonekana ya kisasa bila kuacha kuogopesha.
Kwenye gate kulikuwa na camera nne, scanner ya magari na bango kubwa lenye picha ya Rashid Bakari akipeana mikono na viongozi wa kaunti. Ndani, trailers zilipangwa kwa mistari, reflector jackets zikiwa kama rangi za jeshi.
Jengo la ofisi lilikuwa na kioo mbele, lakini nyuma yake kulikuwa na store za chuma zilizotoka miaka ya zamani.
Mariam alifika saa kumi na moja jioni akiwa na barua ya kuomba kuhifadhi records. Hakuwa na authority ya kuamuru, lakini aliweza kuweka ombi rasmi ambalo baadaye lingeonyesha nani alikataa.
Security guard alimruhusu baada ya simu mbili.
Rashid alikuwa ofisini kwake, chai ikiwa tayari.
“Nilikujua ungekuja,” alisema.
“Basi uliandaa inventory.”
“Niliandaa chai.”
“Chai haiwezi kuonyesha trailer ilibadilishwa lini.”
Rashid alionyesha kiti. Mariam alikaa, lakini hakuondoa begi begani.
Ofisi ilikuwa na picha za familia. Salma akiwa na miaka kumi na sita, akicheka kwenye beach. Omar akiwa graduation. Mariam mwenyewe akiwa amevaa gown ya chuo, Rashid nyuma yake, mkono begani.
Picha zilikuwa ushahidi wa aina nyingine: mambo ambayo yalikuwa kweli, hata kama yalitumiwa kuficha mambo mengine.
“Nimeona unatembea na Asha Kombo,” Rashid alisema. “Huyo mwanamke ana vita na kila kampuni.”
“Ana data.”
“Data bila context ni uvumi unaovaa suti.”
“Basi nipe context. Yard entry, trailer swap, transponder assignments na inventory ya vifaa vya seal.”
Rashid akamimina chai.
“Mariam, unajua kampuni hii ilianza na lori moja. Baba yako alipokufa, nani alihakikisha wewe na Salma hamkutolewa shule?”
“Ulichangia.”
“Nilichangia?” Alitabasamu kwa uchungu. “Nililipa. Nilitoa kazi kwa ndugu. Nilijenga jina ambalo sasa unataka kuvunja kwa screenshots.”
“Watoto walipelekwa hospitali.
Hili si jambo la jina.”
“Na kama tatizo lilitokea bandarini?”
“Ndiyo maana nataka records.”
Mlango ukafunguliwa. Omar aliingia bila salamu. Uso wake ulikuwa umechoka, macho yakiwa mekundu.
“Police wamechukua copies za dispatch logs,” alisema. “Clients wawili wamepause contracts.”
Rashid akamwonyesha Mariam kama chanzo cha kila kitu.
Omar akasema, “Umeridhika?”
“Hapana.”
“Unataka nini? Watu mia mbili wapoteze kazi ili jina lako lirudi safi?”
“Nataka dawa isibadilishwe na watoto wasiingie hospitali.”
“Huwezi kuthibitisha ilibadilishwa hapa.”
“Basi nionyeshe camera.”
Omar akacheka bila furaha.
“Camera ya gate ilikuwa na maintenance.”
“Camera ya jirani haikuwa.”
Uso wake ukabadilika kidogo.
Mariam hakumtaja picha. Alimwangalia tu.
Rashid alisimama. “Hakuna mtu atatoa internal records bila legal process. Nuhu anajua hilo.”
“Nuhu anawakilisha nani?”
“Usiingize mapenzi kwenye biashara.”
“Ninyi mmeingiza biashara kwenye kila kitu.”
Mariam alitoa barua ya preservation request, akaiweka mezani na kuomba receptionist aandike muda wa kupokea. Rashid hakupenda, lakini hakuzuia.
Alipotoka ofisini, Omar alimfuata hadi yard.
“Mariam.”
Aliendelea kutembea.
“Subiri.”
Alisimama karibu na store ya vifaa. Mlango ulikuwa wazi kidogo. Ndani kulikuwa na shelves za scanners, cables na batteries. Kwenye upande mmoja, kifaa cha zamani cha kusoma electronic seals kilikuwa kimeunganishwa kwenye charger.
Mariam alikiona kwa sekunde mbili tu kabla technician hajafunga mlango.
Lakini sekunde mbili zilitosha.
Sticker iliyofifia ilisoma:
**BHL-R47.**
“Kwa nini reader iliyotangazwa scrap iko hapa?” aliuliza.
Omar alitazama mlango.
“Hiyo ni casing tu.”
“Casing haichajiwi.”
“Ni vifaa vya zamani. Sijui kila box.”
“Ulikuwa gate saa 04:58?”
“Nilikuwa zamu.”
“Ghost truck iliingia?”
“Hakuna ghost truck.”
“Magari mawili yalitumia identity moja.”
“System errors hutokea.”
“Kwa nini screenshot ya error ilisimamishwa saa chache baada Asha kunitumia?”
Omar alisogea karibu.
“Unajua tatizo lako? Unafikiri kutokuwa na hisia kunakufanya sahihi.”
“Na wewe unafikiri kuwa na familia kunafuta namba.”
“Rashid alituokoa.”
Mariam alitazama trucks, wafanyakazi na office kubwa. “Labda. Lakini kila mtu anayetuokoa hatupati haki ya kutuficha kitu.”
Omar alishusha sauti.
“Ukiendelea, kampuni ikifungwa, watu hawatakula namba zako.”
“Kama ni safi, haitafungwa.”
Hakujibu.
Rashid alitokea nyuma yao. Hakuonekana kukimbia, lakini alikuwa amefika bila sauti.
“Salma pia alikuwa hivyo,” alisema.
Mariam akageuka.
“Alikuwa vipi?”
“Aliona tatizo kila mahali. Alidhani courage ni kukataa kila ushauri.
Mwisho akakimbia usiku kwenye mvua.”
“Alikimbia kutoka kwa nani?”
Rashid alikaza taya.
“Usiweke uchungu wa zamani kwenye kesi hii.”
“Umetaja Salma, si mimi.”
Kwa mara ya kwanza, uso wake wa baba mwenye subira ulipasuka.
“Usichimbe kaburi kwa sababu watu wa mtandaoni wamekuita jina.”
Mariam alitazama kifaa nyuma ya mlango wa store, kisha keychain iliyokuwa kwenye picha ya ghost truck.
Namba 47 haikuwa bahati.
Salma alikuwa amebeba keychain hiyo kila siku alipofanya kazi kwenye project ya electronic seals miaka kumi na miwili iliyopita. Baada ya kifo chake, polisi walirudisha simu, pete na viatu.
Keychain haikupatikana.
Lakini Mariam aliiona wiki moja baadaye ndani ya sewing box nyumbani.
Alidhani Zulekha aliihifadhi kabla ajali.
Sasa hakujua.
Aliondoka yard bila kugusa kifaa, bila kupiga picha kwa siri, na bila kumpa Rashid nafasi ya kusema ameiba evidence.
Kwenye gate, aliandika kwa sauti kwenye simu yake:
“Observed obsolete electronic-seal reader, label BHL-R47, connected to power in BahariLink equipment store at 17:26.
Witnesses nearby: Omar Bakari, technician unknown, Rashid Bakari.”
Akatuma copy kwa Neema.
Jibu lilikuja:
**Usirudi huko bila order.**
Mariam akaandika:
**Sikuchukua chochote.**
Neema:
**Ndiyo maana bado naweza kutumia ulichoona.**
Usiku ulipoingia, Mariam alipanda tuk-tuk kuelekea Old Town. Alishikilia begi lake kwa nguvu. Hakuhisi ushindi.
Alihisi kwamba kila hatua mbele ilikuwa inafungua chumba ambacho familia ilikuwa imefunga kwa muda mrefu.
Alipofika nyumbani, Zulekha alikuwa amekaa sebuleni na sewing box ya Salma kwenye mapaja.
“Hii ndiyo unatafuta?” aliuliza.
Mariam aliona namba 47 iliyochorwa kwenye kifuniko cha ndani.
Zulekha alisema, “Kuna kitu sikukuambia kuhusu usiku Salma alikufa.”