Asubuhi iliyofuata Juma alifungua duka mapema kuliko kawaida. Milango ya chuma ilipopanda, harufu ya mafuta, mpira na vumbi ilimpa utulivu aliouzoea. Vipuri havikuwa na urafiki wa miaka ishirini; bearing ilikuwa bearing, invoice ilikuwa invoice, na bidhaa iliyokosekana ilionekana kwenye shelf tupu.
Aliweka simu kwenye kaunta na kuchapisha screenshot ya Hassan. Hakutaka Asha awe mchunguzi wao. Lakini alichokuwa ameona kilitosha kumpa Juma swali la biashara: kama muda hauendani, nini kingine hakilingani?
Mariam alifika kabla ya saa mbili na vikombe viwili vya chai. Hakukuwa na salamu ndefu. “Leo tunaangalia, hatuhukumu,” alisema.
Juma akatikisa kichwa. Alifungua ujumbe wa Hassan wa miezi mitatu. Walipanga picha kwa tarehe. Baadhi zilikuwa na saa iliyokatwa. Baadhi zilikuwa na namba bila jina la akaunti. Picha moja ilikuwa na nembo ndogo iliyoweza kuwa ya programu yoyote ya biashara. Hakuna iliyokuwa na jina la Juma, account number, au taarifa ya custodian.
“Nilikuwa naona namba,” Juma alisema. “Sikuona kilichokosekana.”
Mariam alichukua kalamu. “Sasa usifanye kosa jingine la kuona kilichokosekana na kukifanya ushahidi wa kosa. Tunahitaji kitu kinachoweza kuthibitishwa.”
Juma alimwangalia kwa shukrani ambayo hakuthubutu kuitamka. Mariam alikuwa amekasirika, lakini hakuruhusu hasira iwe njia ya ukweli.
Walitazama metadata iliyobaki kwenye picha kadhaa. Asha alikuwa sahihi kuhusu ile ya jana. Picha nyingine mbili zilikuwa zimehifadhiwa kwa tarehe tofauti na siku Hassan alizodai kuwa amezipiga. Lakini Juma alijua picha zinaweza kuhamishwa, kuhaririwa, au kuhifadhiwa upya bila kuwa ushahidi wa ulaghai.
“Tunapata nini kutoka hapa?” Mariam aliuliza.
“Kwamba screenshot haitoshi.”
“Hicho tayari tulijua usiku.”
“Basi tunahitaji withdrawal.”
Juma alimpigia Hassan badala ya kutuma ujumbe. Hassan alipokea kwa sauti ya kawaida, yenye mzaha kidogo. “Mzee wa vipuri, leo umeamka mapema.”
“Ndiyo. Nataka kutoa kiasi kidogo.”
Kulikuwa na kimya cha sekunde moja. “Kwa nini sasa? Soko limekaa vizuri. Ukitoa katikati—”
“Sitaki ushauri wa trade. Nataka uondoaji.”
Sauti ya Hassan ilibadilika kidogo. “Juma, unaongea kama mgeni. Nimekusimamia miezi yote bila shida.”
“Ndiyo maana nataka kitu rahisi. Toa kiasi kidogo kutoka akaunti inayoshikilia fedha yangu, kitume benki yangu. Na nitumie jina la broker na reference ya withdrawal.”
Hassan akacheka kwa kifupi. “Wewe umeanza kusikiliza watoto? Screenshot moja ina saa tofauti halafu ghafla mimi ni tapeli?”
“Kwa sasa sijasema wewe ni chochote. Nimesema nataka withdrawal.”
“Unafahamu account yangu ni omnibus.”
Juma alimtazama Mariam. Neno hilo liliingia kama kioo kipya. “Omnibus ya nani? Iko kwa jina la kampuni gani? Custodian ni nani?”
Hassan akavuta pumzi. “Mambo haya si ya kueleza kwenye simu. Unaweza kuharibu positions ukianza kuuliza watu ovyo.”
“Hassan, duka langu lina supplier accounts. Nikiweka pesa ya mteja sehemu, naweza kumwonyesha invoice, receipt na reconciliation. Uwekezaji hauwezi kuwa wa siri kwa mwenye fedha.”
“Unanilinganisha na duka la shock absorber?”
“Ninalinganisha uthibitisho na uthibitisho.”
Mariam aliandika kwenye karatasi: *Usibishane kuhusu soko. Rudia ombi.*
Juma akasoma na kusema, “Nataka withdrawal ndogo. Leo.”
Hassan akanyamaza tena. Kisha sauti yake ikawa laini, karibu ya kuumia. “Tumepitia mengi. Unakumbuka tulivyolala godown baada ya moto? Unakumbuka nani alikutoa polisi walipokamata watu wote wa shift? Sijawahi kukuacha.”
Juma alifumba macho. Alikumbuka. Hicho ndicho kilichokuwa kizito. “Nakumbuka yote. Ndiyo maana sitaki kubadili urafiki wetu kuwa hoja ya akaunti. Nitumie withdrawal.”
“Fine. Nitakutumia.”
“Na broker?”
“Juma, hiyo nitakueleza tukikutana. Siwezi kutuma details zote kwenye WhatsApp.”
“Muda gani?”
“Leo.”
Simu ilikatika.
Mariam alikunywa chai iliyokuwa imepoa. “Hiyo ni ndiyo au hapana?”
“Ni ndiyo kwa pesa, hapana kwa akaunti.”
“Basi tusijaze sehemu ya hapana kwa mawazo yetu.”
Juma alichukua printout, akaandika juu yake *Picha si statement*. Alitaka kuongeza *Hassan anaficha kitu*, lakini akaacha. Hakuwa na haki ya kuandika hitimisho kabla ya taarifa.
Kabla ya kufunga mazungumzo, Mariam alitengeneza orodha ya maswali matano kwenye karatasi ya invoice: jina la taasisi, jina la mwenye akaunti, namba ya kumbukumbu ya uondoaji, tarehe ya kuanzishwa kwa ombi, na kiasi halisi kinachotoka. “Tusimuulize maswali ishirini,” alisema. “Maswali mengi yanampa mtu nafasi ya kujibu yale anayopenda.”
Juma akasoma orodha hiyo mara mbili. Alikuwa amezoea kutatua matatizo kwa simu na uhusiano. Supplier akichelewa, alijua nani wa kumpigia. Gari la mteja likikwama, alijua fundi wa kuamini. Lakini hapa uhusiano wenyewe ulikuwa sehemu ya kile kilichotakiwa kuchunguzwa.
Mteja wa kwanza aliingia kutafuta brake pads, na kwa dakika kumi Juma akarudi kuwa meneja wa duka. Alitoa sehemu sahihi, akaandika invoice, akathibitisha malipo, akampa mteja receipt. Aliporudi kaunta ya nyuma alimwangalia Mariam. “Hata mtu anayenunua kitu cha elfu chache hapa anaondoka na jina la biashara, bidhaa na receipt.”
Mariam hakutabasamu. “Usitumie hilo kumhukumu Hassan. Litumie kujifunza kiwango unachotaka.”
Juma akafungua tena ujumbe wa *Nimeset transfer*. Hakukuwa na kiasi, reference, au muda wa settlement. Alijibu kwa heshima akiomba hayo matatu. Hassan hakujibu kwa dakika arobaini. Badala yake alituma picha ya chati mpya kwenye kundi la zamani, akisema soko lilikuwa linafunguka vizuri. Juma alihisi kishawishi cha zamani cha kuangalia mshale na kutulia. Safari hii alifunga kundi bila kujibu.
“Unajisikiaje?” Mariam aliuliza.
“Kama nimekuwa nikikubali majibu kwa sababu yalinituliza, si kwa sababu yalijibu swali.”
“Hapo ndipo tuanze.”
Mchana, ujumbe ukaingia kutoka Hassan: *Nimeset transfer. Utaona leo. Usijipe stress kwa vitu vya technical.* Chini yake kulikuwa na emoji ya mkono uliokunjwa na moyo.
Juma alijibu sentensi moja: *Nitathibitisha ikiingia.*
Dakika chache baadaye Hassan akatuma ujumbe mwingine: *Broker details nitakueleza ana kwa ana. Si kwa chat.*
Mariam aliusoma na kuweka simu chini. Fedha zilikuwa njiani, lakini dirisha la akaunti lilibaki limefungwa.
#