Wiki ya tano ilianza kwa maji kukataa kupanda hadi ghorofa ya juu.
Saa moja asubuhi, Amina alikuwa amesimama uani akiwa na kikombe cha kahawa wakati Zulekha alitoka dukani na ndoo ndogo mkononi.
“Basi, hii ndiyo kampuni yetu mpya?” Zulekha aliuliza. “Bado bomba linaamua lenyewe.”
Amina akacheka. “Karatasi hazitengenezi pump.”
“Nilijua kuna sehemu ya muujiza mliyoisahau.”
Kabla Amina hajatoa simu, Fatuma Said, meneja wa kitaalamu aliyeanza kazi siku tatu zilizopita, alifika akiwa na fundi na folder nyembamba. Hakuwa ndugu wa Dato, hakuwa rafiki wa zamani wa Saada, na hakujali nani alikuwa amekaa upande gani wakati wa mgogoro.
“Ticket ilifunguliwa saa kumi na moja na dakika arobaini na mbili,” alisema. “Supplier wa kwanza hakuwa na motor inayofaa. Huyu wa pili ameleta quotation na warranty. Nangoja approval ya pili tu.”
Zulekha akamwangalia Amina. “Hii ndiyo boring niliyotaka.”
Amina alicheka mpaka kahawa ikamwagika kidogo kwenye mkono wake.
Pump ilianza kufanya kazi kabla ya mchana. Hakuna mtu aliyepiga picha ya ushindi. Hakuna hotuba. Fatuma aliweka receipt kwenye faili, akaandika tarehe ya matengenezo yanayofuata na kuendelea na kazi nyingine.
Kwa Amina, hiyo ndiyo ilikuwa ishara ya kwanza kwamba anaweza kuondoka.
Mabadiliko yaliyofanywa baada ya zile siku thelathini yalikuwa yameanza kuonekana kwenye vitu vidogo. Mapato ya maduka hayakupitia tena mfuko mmoja usioeleweka. Fedha za matengenezo zilikuwa zimetengwa na malipo ya deni. Mikataba mipya ya wapangaji iliweka ongezeko la kodi kwa hatua badala ya mabadiliko ya ghafla, pamoja na muda wa notisi uliokubaliwa. Kwenye ukuta wa ofisi kulikuwa na ratiba ya taarifa za mapato ya kila robo mwaka ambayo mtu yeyote mwenye haki ya kuipokea angejua lini inatoka.
Zulekha na wapangaji wengine hawakuwa wamepewa umiliki wa jengo. Walikuwa wamepewa kitu rahisi zaidi na cha maana kwao: masharti yanayoonekana, njia ya kuuliza swali, na mtu anayelazimika kujibu kwa maandishi.
Hamza naye alikataa pendekezo la kuwa mwenyekiti wa chombo kipya cha usimamizi.
“Nimechoka kupewa title kabla sijajua kazi,” alimwambia Amina alipokuwa akipanga mafaili ya kidijitali.
“Utafanya nini?”
“Records. Kwa muda. Nitajifunza governance bila kuwa uso wa kila kitu.”
Amina akakubali. “Na ukiona invoice yenye jina lako usiyoielewa?”
“Nitauliza kabla ya kusaini.”
“Hapo umeanza.”
Hamza hakutoka kwenye jambo lote akiwa safi. Alikuwa amefaidika na baadhi ya matumizi ya baba yake, na statement yake kuhusu Kisiwa Heritage ilikuwa bado sehemu ya uchunguzi. Lakini hakuwa tena anajificha nyuma ya sentensi ya kwamba alifanya alichoambiwa. Aliweka disclosure yake kwenye faili na kujiondoa kwenye maamuzi yaliyohusu madai ya kurejesha fedha kutoka kwa Salim.
Shauri hilo halikuwa limekwisha. Wanasheria na wakaguzi waliendelea kufuatilia miamala. Bahari Crown Developments ilikuwa imeondoa ofa yake baada ya muda kupita bila mkataba safi. Kampuni hiyo haikufanywa adui wa kila tatizo; ilikuwa mnunuzi aliyekuwa ametaka mali haraka na masharti ambayo hayakuweza tena kutolewa kimya kimya.
Nyumba ya Taa pia haikuwa imegeuka kuwa mali isiyo na matatizo. Deni halali bado lililipwa. Paa lilihitaji sehemu nyingine ya ukarabati kabla ya mvua kubwa. Mpangaji mmoja alikuwa nyuma kwa kodi ya mwezi mmoja. Tofauti ilikuwa kwamba kila tatizo sasa lilikuwa na jina linaloweza kusemwa bila hadithi ya kutisha kulizunguka.
Amina alitumia siku zake za mwisho kutengeneza orodha ya kukabidhi, si kujifanya ndiye mtu pekee aliyekuwa anaelewa kila kitu.
Aliandika mafaili yaliyokuwa yamehamishwa, passwords zilizobadilishwa, invoices ambazo hazijakamilika, tarehe za malipo ya deni na majina ya watu wenye jukumu kwa kila kipengele. Kwenye kila mstari aliweka mtu mwingine isipokuwa yeye pale inapowezekana.
Fatuma alipokea funguo za ofisi kwa kusaini register.
“Una uhakika hutaki kubaki consultant wa kila siku?” aliuliza.
“Hapana.”
“Familia yako itanipigia simu kukupita.”
“Waambie wanitumie appointment kama client wengine.”
Fatuma akatabasamu. “Nitaipenda hiyo.”
Mariam alijaribu siku hiyo hiyo.
“Amina, kuna supplier wa rangi simwamini,” alisema kwa simu.
“Umemwambia Fatuma?”
“Nimekuambia wewe.”
“Ndiyo. Na mimi si meneja.”
Kulikuwa na ukimya wa sekunde kadhaa.
“Haya,” Mariam alisema kwa sauti iliyokuwa na hasira kidogo. “Nitatuma kupitia utaratibu wao.”
Baadaye Amina aliona complaint hiyo kwenye kumbukumbu rasmi. Hakuiingilia. Fatuma aliomba quotation nyingine na kutoa jibu kesho yake.
Mabadiliko ya Mariam hayakuwa mstari ulionyooka. Wakati mwingine bado alitaka kumgeukia Amina kama mtu mwenye jibu la mwisho. Tofauti ilikuwa kwamba sasa alipokumbushwa mpaka, alijaribu njia nyingine badala ya kusema familia ina ruhusa ya kuvuka kila mpaka.
Jioni ya mwisho ya mpito, Amina alifungua kabati la chumba cha kumbukumbu. Daftari la Saada, nakala za stakabadhi za Zulekha, uthibitisho wa benki na ripoti za ukaguzi zote zilikuwa zimepangwa kwa index. Sanduku la zamani ambalo siku za kwanza lilionekana kama chanzo cha siri sasa lilikuwa tu sehemu moja ya archive kubwa zaidi.
Amina akalifunga.
Mariam alikuwa amesimama mlangoni.
“Wameuliza tena kama utakubali kuwa meneja mkuu,” alisema.
Amina hakuhitaji kufikiria.
“Hapana.”
“Wangeongeza mshahara.”
“Bado hapana.”
“Ungeifanya vizuri.”
“Hiyo ndiyo sababu kukataa ni muhimu.”
Mariam akakunja uso. “Sijaelewa.”
Amina akafunga zip ya begi lake. “Sikuja hapa kuthibitisha naweza kukaa kwenye kiti cha Salim. Nilikuja kuhakikisha hakuna mtu anayehitaji kiti chenye nguvu ile tena.”
Mariam alitazama kabati, kisha funguo zilizokuwa mezani.
“Kwa hiyo utaenda Nairobi?”
“Nitakuwa Mombasa na Nairobi. Nimepanga office ndogo hapa.”
“Karibu?”
“Mita kama mia nane.”
Mariam alitabasamu kwa tahadhari. “Kwa hiyo unarudi.”
Amina alitikisa kichwa. “Ninaishi. Si lazima kila kitu kiitwe kurudi.”
Walishuka pamoja hadi ua. Juu ya mlango wa ofisi ya usimamizi kulikuwa na bango jipya lisilo na drama yoyote:
**RATIBA YA TAARIFA ZA MAPATO — KILA ROBO MWAKA**
Zulekha alikuwa anafunga duka lake. Alipomwona Amina na begi, akasema, “Usije kesho ukidai umeacha kazi halafu ukaanza kuangalia receipt zetu.”
“Kesho sitaki kuona receipt ya mtu yeyote.”
“Tutakuamini tukiona.”
Hamza akatokea na box la mafaili ya zamani. “Office yako mpya inaitwaje?”
Amina akachukua daftari lake la hesabu kutoka juu ya box kabla halijapakiwa kwa bahati mbaya.
“Utaona.”
Kabla hajaondoka, Fatuma alimpa karatasi ya mwisho ya handover. Amina akaisoma, akaongeza tarehe ya mwisho ya ushauri wake wa mpito na kuweka wazi kwamba baada ya hapo angefanya kazi kwa appointment na ada kama mtaalamu mwingine.
Hakukuwa na sentensi ya *nipigie wakati wowote*.
Akasaini.
Gharama ya uamuzi huo ilikuwa halisi. Alikuwa amekataa mshahara mzuri na nafasi ambayo miezi sita iliyopita ingeonekana kama ushahidi kwamba familia hatimaye imemwona. Pia alikuwa ameahirisha kazi moja Nairobi ili kumaliza mpito.
Lakini alipoirudisha funguo ya mwisho kwa Fatuma, hakuhisi amepoteza mamlaka.
Alihisi amepata mwisho wa jukumu.
Amina akatoka kwenye Nyumba ya Taa akiwa na begi moja na daftari lake. Jengo lilibaki nyuma yake likiwa na maduka wazi, pump inayofanya kazi na watu ambao kesho wangeendelea bila kusubiri maelekezo yake.
Ofisi yake mpya ilikuwa inamsubiri upande mwingine wa mitaa ya Mombasa.
Na mara hii, jina litakalokuwa mlangoni lingekuwa lake kwa sababu alilichagua, si kwa sababu ukoo ulimpa funguo.